Τάγματα Εφόδου - S.A. Οι Τελευταίοι Επαναστάτες του Χαράλαμπου Σπηλιάκου (Αναδημοσίευση από το «Απολλώνειο Φως» τεύχος νο50 Σεπτέμβριος - Οκτώβριος 2004)



Τάγματα Εφόδου - S.A. Οι Τελευταίοι Επαναστάτες

του Χαράλαμπου Σπηλιάκου


«Σε κάθε φωτιά υπάρχει και ο σπινθήρας, στον Εθνικοσοσιαλισμό υπάρχετε εσείς»

Karl Ernst

Sturm Abteilung: μία λέξη ξεχασμένη στο πέρασμα του χρόνου. Το άκουσμά της, ελπίδα για τους φίλους και τρόμος για τους εχθρούς. Ήταν μέρες σκοτεινές για το άλλοτε υπερήφανο Ράιχ. Η Γερμανία άθλια και γονατισμένη από τις μεταπολεμικές αξιώσεις της Αντάντ, έψαχνε απεγνωσμένα ένα φωτεινό μονοπάτι που θα την οδηγούσε μακριά απ' τον όλεθρο της επερχόμενης καταστροφής. Έξι εκατομμύρια άνεργοι Γερμανοί δυναμίτιζαν την κοινωνική γαλήνη της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, οι σοσιαλδημοκράτες πολιτικοί ανίκανοι να αποτρέψουν την συμμαχική βουλιμία έβλεπαν απαθείς τους Γερμανούς πολίτες να περιφέρονται σε συσσίτια, τους εργάτες να δουλεύουν για τους Γάλλους στην κατεχόμενη ζώνη του Σάαρ, την παραγωγή να φθίνει, τους εβραίους να πλουτίζουν και τους 1.700.000 Γερμανούς νεκρούς του πολέμου να ζητούν δικαίωση. Όμως όλα αυτά θα τελείωναν σύντομα. Η αρχή του τέλους της παρακμής, ήταν κοντά. Το βράδυ της Νοεμβρίου του 1923, στο Μόναχο. Ο Χίτλερ, ο Στράσσερ, ο Ρέμ και άλλοι πραγματοποίησαν το περιβόητο κίνημα του Μονάχου! Το κίνημα παρά τις προσπάθειες του Ρέμ και του Στρατηγού Λούντεντορφ συνετρίβη λόγω της διστακτικότητας του Χίτλερ να αντιμετωπιστεί με κάθε μέσο ο κυβερνητικός στρατός που εστάλη για να το καταπνίξει! Ο Χίτλερ καταδικάστηκε μετά την ήττα και κλείστηκε στις φυλακές Σταντελχάϊμ. Από εκεί θα ξεκινούσε η αντεπίθεση των Γερμανών εθνικοσοσιαλιστών για την εθνική ανάταση της Γερμανίας.

Την ώρα που ο Χίτλερ συγγράφει εντός του κελιού του την ιδεολογική βίβλο του ναζισμού, ο Έρνστ Ρέμ θα κάνει κάτι πολύ ουσιαστικότερο. Συγκεντρώνει χιλιάδες γερμανούς πληγωμένους πατριώτες και πρώην βετεράνους του πολέμου σε μία οργάνωση πρωτοφανή για τα δεδομένα της εποχής. Τα ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ, τους φλογερούς μαχητές του δρόμου με τις καφέ στολές, άνδρες κατώτερης κοινωνικής προελεύσεως με ανώτερο όμως ηθικό και άσβεστη πίστη στα οράματα όχι του Χίτλερ, μα του δικού τους αρχηγού, του βετεράνου Λοχαγού Έρνστ Ρεμ. Τα οράματα του Ρέμ ταυτίζονταν με τις απόψεις του Χίτλερ μόνο μέχρι τις αρχές του 1930. Την χρονιά εκείνη ο Χίτλερ με τη βοήθεια των μυστικιστών της Θούλης αποκάλυψε τις αποκρυφιστικές επιδιώξεις του. Η απόλυτη λατρεία της Σβάστικας, το αναμάσημα αντεπαναστατικών θεωριών του Ρώσου εμιγκρέ στρατηγού Μπισούπσκι και η ανάμειξη των μύθων της Λεμούριας στην Άρεια μέχρι τότε εθνικοσοσιαλιστική κοσμοθεωρία σε συνδυασμό με τις συμφωνίες και τις υποχωρήσεις της ηγεσίας του NSDAP προς το κεφάλαιο, την εκκλησία, τους αποκρυφιστές και τους Γερμανούς αστούς, ώθησαν τον Ρέμ στην υιοθέτηση μιας πολύ σκληρότερης αντιμετώπισης από πλευράς των SΑ των κεφαλαιοκρατών τύπου Κρουπ, των αριστοκρατών και γενικότερα κάθε λογής αντιδραστικού καταλοίπου της Γερμανικής κοινωνίας. Ο Ρέμ σαν γνήσιος επαναστάτης διαπνεόταν από μία βαθιά σοσιαλιστική πίστη την οποία έδενε άρρηκτα με το όραμα του για μία εθνικά και κοινωνικά δίκαιη κοινωνία ομοφύλων ανθρώπων. Απέρριπτε τον κομμουνισμό λόγω του διεθνισμού του, διακατεχόταν από μία ρομαντική πίστη στις θεωρίες του Μπέρνσταϊν και του Χέγκελ, ενώ αντιμετώπιζε σθεναρά τις μεταφυσικές φαντασιώσεις του Χίμλερ, στηριζόμενος στο στοιχείο του καθαρού λογισμού. 

Αυτή η τοποθέτηση του βέβαια στάθηκε αφορμή να κατηγορηθεί από μερικούς αστικοποιημένους δήθεν Εθνικοσοσιαλιστές ως υλιστής και μηδενιστής. Γιατί η Ρεμική θεώρηση ότι η δράση είναι το παν, ο τελικός σκοπός είναι το τίποτα, φάνταζε ακατανόητη και καταστροφική για τα συμβιβασμένα μυαλά των ψευδοεπαναστατών της ακροδεξιάς, αλλά και για το μυαλό ψυχωτικών ατόμων με την πίστη στον αλάνθαστο σκοπό, όπως ήταν ο Χίμλερ. Όλα αυτά έκαναν τη σύγκρουση του Ρέμ με την ναζιστική ηγεσία πλέον βέβαιη. Το καθεστώς για να αντιμετωπίσει την επαναστατική ορμή των 2 εκατομμυρίων μελών των Ταγμάτων Εφόδου, που πλέον είχαν άρτια στρατιωτική εκπαίδευση, αποφασίζει να δημιουργήσει τα S.S. ως μία δύναμη αντίβαρου προς τα S.Α. και να τα πλαισιώσει με άτομα δοσμένα ολόψυχα στην αντιεπαναστατική απολυτότητα και τις μεταφυσικές ή μυστικιστικές θεωρήσεις μίας μικρής ομάδας του NSDAP. Αρχηγό της νέας παραστρατιωτικής οργάνωσης διόρισε τον Χάινριχ Χίμλερ, έναν κοντό ανθρωπάκο με έντονες ψυχολογικές διαταραχές ο οποίος πίστευε μέχρι θανάτου στον λόγο του Αδόλφου Χίτλερ τον οποίο θεωρούσε ως Θεό του!

Ο Ρέμ και τα Τάγματα Εφόδου του βρέθηκαν λοιπόν σύντομα αντιμέτωποι με την μυστικιστική αδελφότητα των Ιπποτών της Μαύρης Τάξης, δηλαδή των S.S. Ο αγώνας ξεκίνησε με την αντιμετώπιση της εκστρατείας λάσπης μέσω της εφημερίδας «Η Επίθεση» (Der Angriff) κατηγορώντας ανοικτά τον Ρέμ και αρκετά άλλα υψηλόβαθμα στελέχη των SA ως ομοφυλόφιλους! Η κατηγορία φάνταζε παρανοϊκή γιατί ήταν γνωστό σε όλους ότι ο Ρέμ απεχθανόταν τους ομοφυλόφιλους και το είχε αποδείξει διατάσσοντας εκατοντάδες επιθέσεις εναντίον τους από άνδρες των SA. Όμως τα ψεύδη έγιναν πιστευτά. Τότε ο Ρέμ αποφάσισε να αντιδράσει στην εκστρατεία εξόντωσης του από τα S.S. και να επιβάλλει βιαίως την δεύτερη επανάσταση. Τα λόγια του ξεκάθαρα, αντάξια ενός ΑΝΔΡΑ και ενός ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ: «Εάν οι κύριοι της μεγαλοαστικής τάξης νομίζουν πως με την εκλογή του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος στην εξουσία ολοκληρώθηκε ο μετασχηματισμός της κοινωνίας, απατώνται οικτρά. Τώρα ήρθε η ώρα για την πραγματοποίηση της δεύτερης επανάστασης». Τα λόγια του ενθουσιάζουν τους λαϊκούς αγωνιστές των Ταγμάτων Εφόδου που τον χειροκρότησαν θερμά. Στα μάτια τους πλέον ήταν ο μοναδικός που θα έφερνε την κοινωνική δικαίωση και την ανάκτηση του ζωτικού χώρου της φυλής. Ο Χίτλερ υποσχόταν μόνο το δεύτερο, ο Ρέμ όμως και τα δύο. Τα λόγια του Ρέμ έφτασαν γρήγορα στα αυτιά του Χίτλερ απ' τον Βίκτωρα Λούτσε, υποδιοικητή των S.Α. και παθολογικό αντίζηλο του Ρέμ. Η ηγεσία του NSDAP θα αντιδρούσε αμέσως! Καταλάβαινε ότι τα πάντα θα τελείωναν πλέον γι' αυτήν, εάν δεν ξεμπέρδευε τάχιστα με τα S.Α. και τον Ρέμ, νιώθοντας ότι απειλείται η ανοχή που είχε από το μεγαλοαστικό κατεστημένο, εναντίον των συμφερόντων των οποίων στρεφόταν ο σοσιαλεπαναστατικός λόγος του Ρέμ.

Στις 30 Ιουνίου 1934 τα S.S. συλλαμβάνουν αιφνιδίως τα κυριότερα στελέχη των Ταγμάτων Εφόδου, στο Μόναχο γίνονται σκληρές μάχες μεταξύ των S.Α. και των S.S., μα όλα είχαν ήδη χαθεί. Τα S.S. είχαν ήδη συλλάβει τον Ρέμ, τον Στάϊνχουμπερ, τον Βόλφ και πολλούς άλλους ανώτατους αξιωματούχους των Ταγμάτων Εφόδου. Ο θάνατος τους ήταν βέβαιος και τα εκτελεστικά αποσπάσματα των S.S. πολύ εργατικά. Μέχρι την 1η Ιουλίου η επίθεση των S.S. εξάλειψε κάθε αντίδραση των Ταγμάτων Εφόδου. Η Νύκτα των Μεγάλων Μαχαιριών ήταν το κύκνειο άσμα του Ρέμ και των S.Α., μα παράλληλα ήταν και η αρχή του τέλους για τον Εθνικοσοσιαλισμό που πλέον ήταν στα χέρια των επιγόνων της Εταιρείας της Θούλης και δέσμιος της σύμπραξης καπιταλιστικών, ακροδεξιών και αντεπαναστατικών στοιχείων. Η επανάσταση ήταν πλέον υπό τον έλεγχο του Χίμλερ και των μυστικιστικών και αντιδραστικών κύκλων του NSDAP και η Γερμανία θα πλήρωνε τις λάθος επιλογές της οδυνηρά. Ασφαλώς και δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι «επιφανείς» μορφές του NSDAP όπως ο Χίμλερ ή ο Γκαίριγκ έσπευσαν να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις με τους Αμερικανούς μόλις βρέθηκαν αντιμέτωποι με την κατάρρευση του Γ' Ράιχ, ασχέτως αποτελέσματος, προδίδοντας τα Εθνικοσοσιαλιστικά ιδανικά ή άλλοι όπως ο Μπάλντουρ Φον Σίραχ έσπευσαν να εγκαταλείψουν τους πομπώδεις τίτλους τους μόλις το καθήκον τους κάλεσε στο μέτωπο, καθήκον το οποίο ο Ρέμ και οι σύντροφοι του όχι μόνο δεν αποποιήθηκαν, αντίθετα σε κάθε περίσταση και εμπρός σε κάθε αντιξοότητα τα Τάγματα Εφόδου ήταν αυτά που όρθωσαν τα λάβαρα του Εθνικοσοσιαλιστικού Κινήματος και δια πυρός και σιδήρου επέβαλλαν τον Χίτλερ και τις εθνικές και κοινωνικές ιδέες του στη Γερμανία.

Όπως προέβλεψε και ο αρχιερέας του μυστικιστικού ναζισμού Ντήτριχ Έκκαρτ: «Ακολουθείστε τον Χίτλερ: Θα χορέψει αλλά εγώ είμαι αυτός που θα έχει διαλέξει τη μουσική, τον έχω μυήσει στο μυστικό δόγμα, έχω ανοίξει τα κέντρα του, ώστε να μπορεί να οραματίζεται, και του έχω δώσει τα μέσα για να επικοινωνεί με τις Δυνάμεις. Μη θρηνείτε για μένα, θα έχω επηρεάσει το μέλλον σας πολύ περισσότερο από κάθε άλλο γερμανό». Οι αντεπαναστάτες μυστικιστές του κύκλου του Χίμλερ και της Ακροδεξιάς καταδίκασαν την Γερμανία σε μία νέα ήττα, τον εθνικοσοσιαλισμό στην ανυποληψία και την οικουμένη στα χέρια της σιωνιστικής πλουτοκρατίας του κεφαλαίου, αρνούμενοι τον πραγματικά επαναστατικό προσανατολισμό του Ρέμ και των S.Α. Η δεύτερη επανάσταση όμως δεν πέθανε, ζει μέσα στις καρδιές όλων των πραγματικών εθνικοσοσιαλιστών, ζει μέσα απ' τα λόγια του νεκρού ήρωα των S.Α. Χόρστ Βέσσελ «Die Fahne Hoch...». Ψηλά τη Σημαία λοιπόν, τη σημαία της Κοινωνικής Δικαιοσύνης, της Φυλής και του Αίματος! 

Otto Strasser: The life and times of a German Socialist.


My biography, OTTO STRASSER: THE LIFE AND TIMES OF A GERMAN SOCIALIST, is 200 pages in length & contains world - exclusive plates featuring family photographs supplied by Strasser's own son.



Signed copies - including postage - cost just £17 (UK), £19 (Europe) & £21 (America / Rest of World).


Paypal address: arktoslondon@yahoo.co.uk


πηγή

Σκέψεις του Otto Strasser.

"Οι ιδέες που θα επιφέρουν την νέα τάξη που είναι ζωτική για ένα καλύτερο μέλλον και ουσιώδης για τις ίδιες τις ζωές μας είναι οι ιδέες της Γερμανικής Επαναστάσεως, οι ιδέες της:
Εθνικής Ελευθερίας
Κοινωνικής Δικαιοσύνης
Ευρωπαϊκής Συνεργασίας
Διότι τούτο και ουδέν άλλο είναι το νόημα και το περιεχόμενο της Γερμανικής Επαναστάσεως: Η Ανάσταση της Δύσεως"

αναδημοσίευση από την Έρημη Χώρα

Βιβλιοπαρουσίαση: «Εθνικός Κομμουνισμός και Εθνικός Μπολσεβικισμός»: Οι κομμουνιστές μπροστά στο Έθνος.


του Γιώργου Πισσαλίδη



Μαθήματα εθνικισμού σε αριστερούς έρχεται να δώσει το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Κολοβού, «Εθνικός Κομμουνισμός και Εθνικομπολσεβικισμός» (Εκδόσεις «Πελασγός»).



Ένα βιβλίο που εκδόθηκε λίγες μέρες μετά την αντίστοιχη εργασία του Κιτσίκη, αλλά που είναι πιο ολοκληρωμένη επιστημονικά.





Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της Ελληνικής Αριστεράς είναι ότι θεωρεί το έθνος, την εθνική ταυτότητα και συνείδηση ως δευτερεύοντες η επίπλαστους παράγοντες σε σχέση με τους οικονομικο-κοινωνικούς. Αυτό την οδηγεί σε κορυφαία λάθη τόσο στην ανάγνωση, όσο και στις λύσεις που δίνει σε κοινωνικά και πολιτικά θέματα. Θεωρεί μάλιστα ότι η ευημερία και επίλυση του οικονομικού θέματος θα κάνουν τους ανθρώπους να ξεπεράσουν τις εθνικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές διαφορές και εντάσεις. Αυτό την κάνει να υποστηρίζει ύποπτα νεφελώματα, όπως ο πολυπολιτισμική κοινωνία.



Αυτές τις επικίνδυνες ψευδαισθήσεις, έρχεται να διαλύσει το βιβλίο του Γιάννη Κολοβού βασισμένο σε στοιχεία από πανεπιστημιακούς καθηγητές και σοβιετολόγους, αλλά κυρίως στην πορεία του ίδιου του Κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη και τον Τρίτο Κόσμο.



Το βιβλίο αποτελείται από δύο μονογραφίες («Εθνικός Κομμουνισμός και Εθνικός Μπολσεβικισμός» και «Ο παράγων «Εθνότητες» και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης») και αποδεικνύουν την αμηχανία των κομμουνιστών απέναντι στην ιδέα του Έθνους, από την επομένη μάλιστα της Οκτωβριανής Επανάστασης.



Αυτό συνέβη γιατί οι Μαρξ και Ένγκελς θεωρώντας ότι η προλεταριακή επανάσταση θα ξεσπάσει παντού, δεν θα χρειαζόταν κράτη και σύνορα. Έτσι οι θεωρητικοί του ιστορικού υλισμού δεν είχαν προβλέψει πως θα ήταν το κομμουνιστικό κράτος. Αυτό το λάθος το συνειδητοποίησε ο Λένιν, όταν αναγκάσθηκε να δημιουργήσει την ΕΣΣΔ. Συνειδητοποίησε επίσης ότι ο πατριωτισμός και οι παραδοσιακές αξίες βοηθούν την ενίσχυση της εξουσίας και της γεωπολιτικής ισχύος της χώρας, ενώ ο διεθνισμός ουδέποτε έγινε αποδεκτός από τους αγρότες, που αποτελούσαν την πλειοψηφία του αχανούς κράτους. Έτσι έβαλε πρώτος τα θεμέλια του εθνικού κομμουνισμού.



«Μπορεί να είναι ο κομμουνισμός να είναι εθνικός;» μπορεί να αναρωτηθούν οι αναγνώστες μας. Και όμως ήταν ο Στάλιν, που μίλησε για «σοσιαλισμό σε μία χώρα», προσαρμόζοντας τον διεθνισμό στις εθνικές παραδόσεις του Ρώσικου λαού (ειδικά την εποχή του Πατριωτικού Πολέμου) και μετέτρεψε την Κομμουνιστική Διεθνή σε έκφραση του Σοβιετικού πατριωτισμού και όργανο της Σοβιετικής ηγεμονίας.



Όταν οι κομμουνιστές ηγέτες θέλησαν να ξεφύγουν από τον σοβιετικό ιμπεριαλισμό και την ιδεολογική ορθοδοξία, ήταν στις παραδόσεις των λαών τους που στράφηκαν. Έτσι γεννήθηκε ο εθνικός κομμουνισμός με τους Τίτο, Κάστρο και Μάο. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του μελετητή Ουίλλιαμ Χάγκεν: «Ο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βαλκανικός κομμουνισμός υπήρξε εθνικιστικός παρόλη την διεθνιστική του φρασεολογία».



Όπως και η απάντηση του Γιαρουζέλσκι στην ερώτηση αν είναι πρώτα πατριώτης και μετά κομμουνιστής. «Φυσικά και είμαι πρώτα πατριώτης. Όφειλα να είμαι ρεαλιστής και να υπηρετήσω την πατρίδα μου ακόμα και κάτω από αυτό το νέο καθεστώς ... σκεφτόμενος ότι οφείλω να υπηρετώ την Πολωνία σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο».



Δηλώσεις που θα παραξενέψουν τους πατριώτες, αλλά και που απαντούν στην επί δεκαετίες προδοτική στάση του ΚΚΕ.



Αντίθετα ο εθνικός σταλινισμός του Τσαουσέσκου συνδύαζε εθνικιστικές τάσεις και αυστηρή κομμουνιστική ορθοδοξία. Γράφει σχετικά ο Βλαντιμήρ Τσισμεάνου: «Η ρητορική του ήταν ακλόνητα σωβινιστική, αντι-Ουγγρική, με εμμονή στην ανάγκη να εδραιωθεί μία τελείως ομοιογενής εθνική κοινότητα».



Μάλιστα επισημαίνει και «ξενοφοβικά ξεσπάσματα του conducator, την εκ μέρους του ρομαντικοποίηση του αρχαϊκού παρελθόντος της χώρας, την παθιασμένη ταύτιση με μυθολογικούς Θράκες-Δάκες ηγέτες και εξουσιομανείς φεουδάρχες πρίγκιπες, την γοητεία με τον οργανικό συντεχνιασμό και την παλινόρθωση συμβόλων τόσο μιλιταριστικών, όσο και λαϊκών (volkish). Το αν ήταν πραγματικός Ρουμάνος εθνικιστής η παλαιομοδίτης καιροσκόπος μένει να μελετηθεί».



Ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση περί εθνικομπολσεβικισμού, που αποτελεί κράμα του παραδοσιακού Ρωσικού εθνικισμού και μπολσεβικισμού, θυμίζοντας την μεγάλη τσαρική ισχύ και τις ρωσοκεντρικές παραδόσεις. Και ενώ αυτή πατριωτική ιδεολογία στην δεκαετία του ’30, θεωρείτο ότι ανήκε στον κομμουνισμό, σήμερα υπό την ηγεσία των Ντούγκιν και Λιμόνωφ είναι μέρος του επαναστατικού εθνικισμού.



Χαρακτηρίζεται δε, από «λατρεία του Ρωσικού λαού στα όρια του ρατσισμού, λατρεία του ηρωισμού και της στρατιωτικής πειθαρχίας και άσβεστο μίσος κατά της Δύσης και των Εβραίων» (Τζων Ντάνλοπ).



Πάντως ο συγγραφέας του βιβλίου φαίνεται να συμφωνεί με την άποψη που δεν θεωρεί ως εθνικομπολσεβίκους, εθνικοεπαναστάτες όπως ο Ερνστ Γιούνγκερ και «αριστερούς» εθνικοσοσιαλιστές, όπως ο Όττο Στράσερ, καθότι δεν ενδιαφέρονταν για εγκαθίδρυση του κομμουνισμού.



Η μονογραφία «Ο παράγων «εθνότητες» και η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης» είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, καταδεικνύοντας την αμφισημία των Σοβιετικών απέναντι στις διάφορες εθνότητες. Έτσι από το δικαίωμα των διαφόρων Δημοκρατιών για αυτοδιάθεση που υποστήριζε αρχικά ο Λένιν, σύντομα πέρασε στην απαγόρευση της αυτοδιάθεσης και την ομοσπονδιακή λύση. Αυτή όμως η ομοσπονδιακή λύση (η αφομοίωση) δεν επιτεύχθηκε ούτε με την ρωσοποίηση, μέσω της επιβολής της ρωσικής γλώσσας ως κυρίαρχης, ούτε με την τόνωση εθνικών παραδόσεων και την πολιτική «θετικών διακρίσεων».



Αντίθετα, μαζί με τις πολιτιστικές διαφορές (ιδίως την θρησκεία) και την γενοκτονία ολόκληρων εθνικών ομάδων (Ουκρανία 1932-1933), αυτά τα μέτρα ώθησαν τις μειονότητες σε περιχαράκωση στην εθνική ταυτότητα και σε εθνικιστικά κινήματα ανεξαρτησίας.



Μάλιστα για πολλούς μελετητές είναι ο εθνικισμός και όχι η δημοκρατία που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διάλυση της ΕΣΣΔ. Με άλλα λόγια, μόλις βρέθηκε η ευκαιρία, οι διάφοροι λαοί της Σοβιετικής Ένωσης ζήτησαν εθνικά κράτη για τους εαυτούς τους.



Όμως όλα αυτά δεν δείχνει να τα κατανοεί η αριστερή πολιτική και διανόηση στην Ελλάδα. Έτσι συνεχίζουν να μιλούν για «εθνικιστικά και φοβικά παραληρήματα του ΚΚΕ» και να κάνουν κηρύγματα υπέρ της πολυπολιτισμικότητας. Και αυτό παρόλο που ο Μαρξ είχε γράψει ότι «σκοπός της εισαγωγής ξένων εργατών είναι η διατήρηση της δουλείας».



Όμως το βιβλίο του Κολοβού αποδεικνύει μεταφέροντας τα διδάγματα από την πολυεθνική Σοβιετική Ένωση στην πολυπολιτισμική Ελλάδα του σήμερα, ότι ούτε η οικονομική ευημερία, ούτε η πολιτική των «θετικών διακρίσεων» θα αποτρέψουν τους εθνικούς, πολιτιστικούς και θρησκευτικούς ανταγωνισμούς ανάμεσα σε Έλληνες και λαθρομετανάστες.



Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να κάνουν τους Έλληνες, όπως έγινε και με τους Ρώσους, να νοιώθουν ότι χάνουν την προνομιακή θέση τους ως κυρίαρχη εθνότητα μέσα στην ίδια τους την πατρίδα.



Συντομευμένη έκδοση του άρθρου δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 15ης Ιανουαρίου 2011 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

O «Εθνικομπολσεβικισμός» του Δημήτρη Κιτσίκη.



Μία προσπάθεια για ριζοσπαστική εθνικιστική σκέψη είναι το καινούργιο πόνημα του καθηγητή της Βασιλικής Ακαδημίας του Καναδά Δημήτρη Κιτσίκη,


«Εθνικομπολσεβικισμός: Πέραν του Φασισμού και Κομμουνισμού»


που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Ελληνική Άνοδος».







Ένα βιβλίο που έρχεται να προστεθεί δίπλα σε δύο προηγούμενα: «Η Τρίτη ιδεολογία και η Ορθοδοξία» (εκδόσεις «Εστία») και «Το Βυζαντινό Πρότυπο Διακυβερνήσεως και το Τέλος του Κοινοβουλευτισμού» (εκδόσεις «Έσοπτρον»).



για την συνέχεια διαβάστε εδώ

Απειλεί με άμεση επίθεση η Β. Κορέα.



Ο στρατός της Βόρειας Κορέας ανακοίνωσε σήμερα την ακύρωση συμφωνίας που είχε στόχο την πρόληψη κάθε ένοπλης αντιπαράθεσης με τη Νότια Κορέα, μετέδωσε το επίσημο βορειοκορεατικό πρακτορείο KCNA.




Ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Βόρειας Κορέας σε μήνυμά του προς το νοτιοκορεατικό στρατό προειδοποίησε επίσης για άμεση επίθεση αν η Νότια Κορέα παραβιάσει τα σύνορα ανάμεσα στις δύο χώρες στην Κίτρινη Θάλασσα, διευκρινίζει το πρακτορείο.


Σήμερα, το πολεμικό ναυτικό της Νότιας Κορέας διεξάγει ανθυποβρυχιακά γυμνάσια μεγάλης κλίμακας σε θαλάσσια περιοχή όπου σημειώνονται συχνά εντάσεις με τη Βόρεια Κορέα· παράλληλα, η Κίνα, που υφίσταται πιέσεις από περιφερειακές δυνάμεις, τις ΗΠΑ και την ΕΕ, φέρεται να "επανεξετάζει" τις σχέσεις της με την Πιονγκγιάνγκ.


Τα γυμνάσια, που σημειώνονται, ακόμα, λίγες ημέρες αφότου οι νοτιοκορεάτικες ένοπλες δυνάμεις αύξησαν το επίπεδο συναγερμού τους, αναμένεται να προκαλέσουν περαιτέρω ένταση στις ήδη κάκιστες διμερείς σχέσεις. Η Πιονγκγιάνγκ έχει διακόψει "κάθε επαφή" με τη Σεούλ, αφότου η Νότια Κορέα κατηγόρησε και επίσημα το απομονωμένο κράτος για το ναυάγιο της κορβέτας Cheonan.


Αναλυτές λένε ότι αν και καμιά από τις δυο πλευρές δεν μοιάζει έτοιμη να κηρύξει πόλεμο, υπάρχει κίνδυνος για νέα επεισόδια--ειδικά στην διεκδικούμενη περιοχή ανοικτά των δυτικών ακτών τους.


Νοτιοκορεάτες αξιωματούχοι αναμένουν πως όταν ο Κινέζος πρωθυπουργός Ουέν Τζιαμπάο επισκεφθεί τη Σεούλ αύριο Παρασκευή, για να έχει συνάντηση με τον πρόεδρο Λι Μιουνγκ μπακ, θα προβεί σε δηλώσεις για το θέμα, και ευελπιστούν ότι θα σημειωθεί "πρόοδος"δηλαδή, μεταβολή της σταθερής κινεζικής πολιτικής διατήρησης "ισορροπιών". Το Σάββατο ο Ουέν θα λάβει μέρος σε περιφερειακή συνάντηση κορυφής στην οποία αναμένεται να συμμετάσχει και ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Γιουκίο Χατογιάμα.


Η λαϊκή εθνοσυνέλευση της Βόρειας Κορέας αναμένεται να συγκληθεί την 7η Ιουνίου, περίπου δυο μήνες αφότου το κοινοβούλιο, που ελέγχεται απόλυτα από την ηγεσία της χώρας, ενέκρινε τροποποιήσεις στο Σύνταγμα δίνοντας ακόμα μεγαλύτερες εξουσίες στον Κιμ Γιονγκ ιλ. Ειδικοί αναμένουν κάποια σημαντική διακοίνωση.


Η κρίση ανάμεσα στις δύο Κορέες ξέσπασε μετά τη δημοσιοποίηση την περασμένη εβδομάδα των αποτελεσμάτων διεθνούς έρευνας, σύμφωνα με τα οποία το νοτιοκορεατικό πολεμικό πλοίο Cheonan βυθίστηκε όταν χτυπήθηκε από βορειοκορεατική τορπίλη. Σαράντα έξι ναυτικοί έχασαν τη ζωή τους.

Σκέψεις για θέματα του Μέλλοντος. Άρθρο του Gregor Strasser.







Για να διαβάσετε το άρθρο του Gregor Strasser πατήστε εδώ.


"Η άνοδος του Εθνικοσοσιαλισμού" (Gregor Strasser)


"Η άνοδος του Εθνικοσοσιαλισμού" του Gregor Strasser


για να διαβάσετε το κείμενο στον Μαύρο Κρίνο πατήστε εδώ



"Τους έχω όλους στο τσεπάκι μου".



Είναι χωρίς αμφιβολία ο μεγαλύτερος προπαγανδιστής που έφερε η νέα εποχή.






Όλα στον Γκαίμπελς και γύρω του ήταν διανόηση, σκέψη και ακριβής υπολογισμός.


Μια φορά επισκέφθηκα το Μπρέσλαου μαζί του και τον περιφερειακό διοικητή Μπρούκνερ από την Σαξωνία. Ο Γκαίμπελς θα μιλούσε σε μια συγκέντρωση οπαδών μας.


Κατά την διαδρομή με ρώτησε: "Σε τι είδους κοινό θα μιλήσω, ποιόν "δίσκο" να τοποθετήσω ; Τον εθνικό, τον κοινωνικό, ή τον συναισθηματικό ;"


Μας κοίταξε επιβλητικά και χαμογελώντας είπε:

"Τους έχω όλους στο τσεπάκι μου".



Όττο Στράσσερ.


Αξιωματούχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος.

Jack London.

Είμαι ένας αντιδραστικός, τόσο αντιδραστικός, ώστε η θέση μου είναι ακατανόητη σε σας που ζείτε σε ένα καλυμμένο ψέμμα κοινωνικής οργάνωσης και που η όραση της δεν είναι τόσο έντονη για να τρυπήσει αυτό το κάλυμμα. Θέλετε να πιστέψουν οι άλλοι ότι εσείς πιστεύετε στην διατήρηση της δύναμης και στην κυριαρχία του δυνατού. Το πιστεύω. Όταν ήμουν λίγο νεότερος πίστευα στα ίδια. Αυτή είναι η διαφορά. Βλέπετε, οι ιδέες σας, καθώς και των δικών σας, με είχαν επηρεάσει. Αλλά οι έμποροι, μεγάλοι και μικροί, είναι άτολμοι κυβερνήτες, στην καλύτερη περίπτωση. Γρυλλίζουν και τρέχουν όλη μέρα στο κανάλι που θα τους φέρει το χρήμα κι εγώ έχω γυρίσει στην αριστοκρατία, παρακαλώ. Είμαι ο μόνος ατομικιστής μέσα σε τούτο το δωμάτιο. Δεν περιμένω τίποτα από το κράτος. Περιμένω μόνο από τον δυνατό άνθρωπο, τον καβαλάρη, να σώσει το κράτος από τη σαπίλα του.


"Μάρτιν Ήντεν"


"Φασίστας" και ο Τακι Τσαν ... ;


Αναδημοσίευση από το :


http://www.hiphop.gr/page/263


" ... - Η γνώμη σου για την εξουσία ;


Πρέπει να υπάρχει. Το μόνο που πιστεύω ότι είναι λάθος στις μέρες μας είναι η Δημοκρατία. Δεν μπορούν να κυβερνήσουν οι πολλοί γιατί οι πολλοί πάντα κάνουν λάθος. Για παράδειγμα, όλοι μαζί είπαν "Ναι, να σταυρώσουμε τον Χριστό" αλλά όλοι είχαν λάθος. Πιο απλά, όλοι παίζουν τζόκερ αλλά ένας το κερδίζει, ένας έχει δίκιο άρα ένας πρέπει να κυβερνήσει.


Αυτός ο ένας πρέπει να είναι ο κατάλληλος ηγέτης, ή ακόμα καλύτερα αυτός που θα δημιουργήσει ηγέτες. Δεν ασχολούμαι γιατί δεν βγάζεις άκρη, όσο και να προσπαθήσεις δε γίνεται τίποτα, εφόσον έχουν πάρει μια τροπή τα πράγματα.


Μιλάμε για Εβραίους και Σιωνισμό που ελέγχουνε τα πάντα. Εγώ θα κοιτάξω να κάνω το κέφι μου, να βρω τις γκόμενές μου, να τα πάρω, να κάνω την τέχνη μου, να είμαι κοντά στην οικογένειά μου, να κάνω το χαβαλέ μου και θα τ'αφήσω αυτά για τους άλλους .... "



Βενεζουέλα. Ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες καταδίκασε το "πραξικόπημα" στην Ονδούρα.


Ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, κατήγγειλε ένα "πραξικόπημα" στην Ονδούρα, όπου ο ομόλογος και σύμμαχός του, Μανουέλ Σελάγια, συνελήφθη από το στρατό και κάλεσε τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, να καταδικάσει το πραξικόπημα αυτό."


Οι στρατιωτικοί χρησιμοποιήθηκαν για να κάνουν ένα πραξικόπημα (...) όπως η Λατινική Αμερική γνωρίζει τόσο καλά εδώ και εκατό χρόνια, εναντίον ενός λαού και ενός προέδρου που επρόκειτο απλώς να διοργανώσει μία λαϊκή διαβούλευση", δήλωσε ο Τσάβες στο διεθνές τηλεοπτικό κανάλι Telesur, το οποίο έχει την έδρα του στο Καράκας.


"Πίσω από τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς κρύβονται η ονδουριανή μπουρζουαζία, οι ευκατάστατοι, οι πλούσιοι που μετέτρεψαν την Ονδούρα σε μία δημοκρατία μπανανία, σε μία πολιτική, στρατιωτική και τρομοκρατική βάση της βορειο-αμερικανικής αυτοκρατορίας", πρόσθεσε."Η αυτοκρατορία των γιάνκηδων έχει πολλά να δει μ΄αυτό.


Απευθύνω έκκληση στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να καταδικάσει όπως εμείς την επίθεση αυτή όχι μόνο εναντίον της Ονδούρας αλλά και όλων των λαών της Λατινικής Αμερικής", συνέχισε ο Τσάβες.



Σφοδρή κριτική των ηγετών της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας σε Obama.


Επικριτικοί εμφανίστηκαν οι ηγέτες της Βενεζουέλας και της Νικαράγουας, Hugo Chavez και Daniel Ortega, αντίστοιχα, απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο Obama, λόγω της παλαιότερης υπόσχεσης που είχε δώσει για μια «νέα αρχή» στις σχέσεις μεταξύ της Washington και της Λατινικής Αμερικής.


Στο πλαίσιο της συνόδου της ενεργειακής συμμαχίας PetroCaribe, η οποία διεξάγεται στο St. Kitts και το Nevis στην Καραϊβική, οι δύο ηγέτες άσκησαν σφοδρή κριτική για τους χειρισμούς του Obama.


O πρόεδρος της Βενεζουέλα, Hugo Chavez, χρησιμοποίησε βαριά λόγια λέγοντας ότι «η παλιά αυτοκρατορία της Αμερικής συνεχίζεται».


Από την άλλη, ο πρόεδρος της Νικαράγουας, Daniel Ortega, κατηγόρησε την κυβέρνηση Obama ότι «παραμένει προσκολλημένη στο παρελθόν» όσον αφορά την πολιτική της στάση απέναντι στην Κούβα.


Η Νικαράγουα και η Κούβα έχουν ενταχθεί στη συμμαχία PetroCaribe, τη δημιουργία της οποίας είχε εισηγηθεί ο Chavez το 2005. Μέσω αυτής της συμμαχίας επωφελούνται τους ευνοϊκούς όρους που ισχύουν για τις χώρες-μέλη της στην αγορά πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, η οποία και αποτελεί χώρα-μέλος του ΟΠΕΚ.

Τον γιο του όρισε διάδοχο του ο ηγέτης της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ.


Ο ηγέτης της Βορείου Κορέας Κιμ Γιονγκ Ιλ επέλεξε τον γιο του για να τον διαδεχθεί στο ανώτατο αξίωμα της χώρας, μεταδίδουν τα μέσα ενημέρωσης της Νοτίου Κορέας.


Δύο εφημερίδες και ένας βουλευτής της αντιπολίτευσης βεβαιώνουν πως η μυστική υπηρεσία της Νοτίου Κορέας έχει ήδη ενημερώσει τη Βουλή για την εξέλιξη αυτή.


Συγκεκριμένα, οι αξιωματικοί του καθεστώτος της Β.Κορέας έχουν λάβει εντολή να υποστηρίζουν τον Κιμ Γιονγκ Ουν μετά την πυρηνική δοκιμή της 25ης Μαΐου.


Πολλά έχουν ακουστεί τους τελευταίους μήνες σχετικά με το ποιος θα διαδεχθεί τον Κιμ Γιονγκ Ιλ, ειδικά μετά το εγκεφαλικό που υπέστη πέρυσι, αν και κάτι τέτοιο δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.


Αναλυτές του BBC εκτιμούν ότι οι πρόσφατες πολεμικές δραστηριότητες της Πιονγιάνγκ, με αποκορύφωμα την πυρηνική δοκιμή της περασμένης εβδομάδας, αποσκοπούν στην ενδυνάμωση της θέσης του Κιμ Γιονγκ Ιλ, προκειμένου ενισχυμένος να ορίσει το διάδοχό του.


Όπως δήλωσε στο Associated Press ο βουλευτής της αντιπολίτευσης, που επιβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση της Σεούλ έχει ενημερωθεί για την εξέλιξη, το καθεστώτος της Βορείου Κορέας υποσχέθηκε πίστη και υποταγή στον Κιμ Γιονγκ Ουν.


Λίγα είναι γνωστά για τον νεότερο γιο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, για τον οποίο πιστεύεται ότι γεννήθηκε το 1983 ή στις αρχές του 1984. Κατά πληροφορίες από τον Τύπο της Νοτίου Κορέας μιλάει αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά, ενώ έμαθε και σκι στο ελβετικό σχολείο που φοίτησε.


Φωτογραφίες του από την ενήλικη ζωή του δεν υπάρχουν, ενώ εγείρονται και ερωτήματα εάν η εκλιπούσα μητέρα του, Γιαπωνέζα χορεύτρια Κο Γιονγκ Χούι ήταν επίσημη σύζυγος ή ερωμένη του Κιμ Γιονγκ Ιλ.


Ο ηγέτης της Βορείου Κορέας έχει τρεις γιους, αλλά ο Κιμ Γιονγκ Ουν λέγεται ότι του μοιάζει περισσότερο από όλους και έχει τις μεγαλύτερες ηγετικές ικανότητες.

Συμπλοκή στην μπυραρία.


1930, Αμβούργο, στην εγκαθιδρυμένη από τους νικητές του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, δημοκρατία της Βαϊμάρης. Στα ερείπια μιας παλιάς και ηττημένης Γερμανίας, δύο ιδεολογίες με κοινά σημεία αναφοράς, συγκρούονται ανελέητα, μέσω των παραστρατιωτικών τους οργανώσεων.


Η αριστερά αντιπροσωπεύεται από τους «Κόκκινους Πεζοναύτες» και το «υβρίδιο μεταξύ δεξιάς και αριστεράς», ο εθνικοσοσιαλισμός, αντιπροσωπεύεται τόσο από τα αριστεροσοσιαλίζοντα «Τάγματα Εφόδου» (Sturmabteilung, SA, γνωστοί και ως «Φαιοχίτωνες») όσο και τα καθαρά εθνικοσοσιαλιστικά και – τότε – μικρότερης αριθμητικής υπεροχής SS (Schutzstaffel).


Το παρακάτω κείμενο αναδεικνύει την αντιπαλότητα αλλά και τον αλληλοσεβασμό (λόγω αμοιβαίου μίσους προς «τη δημοκρατία της Βαϊμάρης», προσέξτε όμως με τι θαυμασμό περιγράφει τους Πεζοναύτες ο συγγραφέας) μεταξύ των δύο ιδεολογιών εκείνη την ταραγμένη εποχή όπου οι καθημερινές συμπλοκές στα οδοφράγματα ήταν μια πραγματικότητα.


Προέρχεται από το βιβλίο του εθνικοσοσιαλιστή ακτιβιστή Hermann Okraß, "Hamburg bleibt rot", σελίδες 201 – 207 και δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα στα πλαίσια αυτού που κάνω τελευταία, του να αναρτώ κάθε λογής ποιήματα και διάφορα αποσπάσματα ιστορικού και φιλοσοφικού περιεχομένου, επειδή δεν έχω τον χρόνο και κυρίως την όρεξη να γράψω κάτι διαφορετικό αυτό τον καιρό.






Η μετάφραση έχει γίνει από τον Ιωάννη Κωτούλα.



«Το τμήμα του βόρειου Βίντερχουντε είχε οργανώσει μία εκλογική συνάντηση για τις 19 Αυγούστου, η οποία θα διεξαγόταν στην μπιραρία Am Stadtpark. Ομιλητής θα είναι ο κομματικός σύντροφος Ράινκε. Η Ομάδα Εφόδου 11 θα περιφρουρήσει τη συγκέντρωση. Την προηγούμενη ημέρα από τη συγκέντρωση, ο επικεφαλής της Ομάδας Εφόδου Μάιζερτ λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από τον επικεφαλής [των SA] στην περιοχή Ούλενχορστ-Βίντερχουντε. Του αναφέρει ότι υπάρχει η φήμη ότι οι Κόκκινοι Πεζοναύτες θα παραβρεθούν στη συγκέντρωση.[…]



Το κτήριο έχει γεμίσει ασφυκτικά με κόσμο, αφού περίπου 200 άνθρωποι βρίσκονται εκεί. Υπάρχουν δύο μονάδες [των SA] στην αίθουσα της συγκέντρωσης και μία ομάδα των SA στην περιοχή ακριβώς έξω από την αίθουσα. Όλα είναι ήσυχα. Κανένα ίχνος των Κόκκινων Πεζοναυτών. Θα έρθουν τελικά ή όχι; Η ώρα είναι 9 μ.μ. Έξω οι δρόμοι αντηχούν από εκατοντάδες άνδρες σε παράταξη. Ο ήχος φθάνει στο εσωτερικό, η πόρτα ανοίγει. Ένας πανύψηλος άνδρας βαδίζει μέσα. «Κόκκινο Μέτωπο!» - «Χάιλ Χίτλερ!». Οι Κόκκινοι Πεζοναύτες έφθασαν.Εισέρχονται στην αίθουσα ένας-ένας, σε μία μακρά πομπή που θυμίζει αλυσίδα. Μιλούν ελάχιστα μεταξύ τους ή σε εμάς. Ψηλοί τύποι. Σιδερένιες γροθιές. Υπέροχοι άνδρες. Οι καλύτεροι του Κομμουνιστικού Κόμματος στο Αμβούργο. Ιδεαλιστές, όπως μπορούν να δουν οι έκπληκτοι άνδρες των SA. Το καλύτερο αίμα της γερμανικής εργατικής τάξης. Όχι αλήτες. Όχι όχλος. Εργάτες!



Υπό την προστασία των Κόκκινων Πεζοναυτών ο όχλος ακολουθεί. Οι ίδιοι οι Κόκκινοι Πεζοναύτες τους ωθούν έξω από την αίθουσα. Δεν θέλουν να έχουν σχέση με αυτούς τους νεαρούς του όχλου της εργατικής τάξης. Ωστόσο αρκετοί από αυτούς παραμένουν. Ο αρχηγός των Κόκκινων Πεζοναυτών επιθεωρεί την αίθουσα και κατευθύνει τους άνδρες του στις θέσεις τους. Πενήντα άνδρες κάθονται ανάμεσα στο ακροατήριο. Οι υπόλοιποι κατευθύνονται σε μία γωνία, δίπλα στην εξέδρα του ομιλητή. Έχουν φέρει μαζί τους έναν ομιλητή για τη συζήτηση. [Στις πολιτικές ομιλίες ακολουθούσε συζήτηση, κατά την οποία έπαιρναν τον λόγο και εκπρόσωποι άλλων κομμάτων – σ.τ.σ.][….]



Ο Ράινκε εκφωνεί ακόμη τον λόγο του και τώρα ολοκληρώνει. Διάλειμμα. Μία βαθιά ανάσα ακούγεται στην αίθουσα, όπου είναι συγκεντρωμένα τα μέλη των SA και των SS. Συζήτηση. Ο κομμουνιστής, ένας άσχημος μαυρομάλλης, ανεβαίνει στο βήμα. Ο πρόεδρος της συγκέντρωσης τον ρωτά: «Υποστηρίζετε το σύνθημα ‘Τσακίστε τους φασίστες όπου τους συναντάτε;». Ο κομμουνιστής δεν λέει τίποτε. Η ησυχία είναι βαριά, αποπνικτική. Ο κομμουνιστής ακόμη δεν λέει τίποτε. Η ησυχία είναι τέτοια που κανείς μπορεί να ακούσει το πλήθος να αναπνέει. Τότε ανοίγει η πόρτα ανάμεσα στην αίθουσα και τη μπιραρία. Ο Κλάους Κρον, επικεφαλής της ομάδας των SS, στέκεται στην πόρτα. Πίσω από τους Κόκκινους Πεζοναύτες. Πίσω του βρίσκονται οι άνδρες των SS, δεκαέξι συνολικά. Τα κεφάλια του πλήθους στρέφονται και κοιτάζουν τον επικεφαλής της ομάδας και τους άνδρες των SS. Οι Κόκκινοι Πεζοναύτες αισθάνονται τους αντιπάλους τους. «Αυτοί είναι λοιπόν. Είναι και τα SS εδώ». Η φωνή του επικεφαλής των SS αντηχεί δυνατή: «Πείτε ναι ή όχι! Ναι ή όχι!». Έπειτα μένει σιωπηλός.Ο αρχηγός των Κόκκινων Πεζοναυτών σηκώνεται αργά. Είναι ένα κεφάλι υψηλότερος από τους άνδρες του. Υψώνει ένα ποτήρι μπίρας και το εκσφενδονίζει στον αέρα, προς την θέση του προέδρου. Ο τελευταίος το βλέπει και μετακινεί το κεφάλι του. Το ποτήρι σπάει πάνω στον τοίχο.





Πίσω στη συγκέντρωση! Για άλλη μία φορά όλοι παίρνουν βαθιά ανάσα. Ολόκληρο το πλήθος των Κόκκινων Πεζοναυτών στέκεται μαζί. Ακούγονται ήχοι από σπασίματα, καθώς δέκα, είκοσι καρέκλες σπάνε και γίνονται όπλα. Προτού οι κομμουνιστές προλάβουν να ορμήσουν, τα SA είναι εκεί, επιτίθενται στους αντιπάλους τους πάνω από τις καρέκλες και τα τραπέζια, πάνω από τα κεφάλια των παρισταμένων. Ξεσπάει καταιγίδα. Μία κραυγή διατρέχει την αίθουσα: «Ζήτω ο Αδόλφος Χίτλερ!» Η μάχη αρχίζει.[…]



Η μάχη είναι σκληρή και απεγνωσμένη. Παντού σπασίματα και ήχοι από συγκρούσεις. Η αίθουσα αντηχεί από τις κραυγές. Οι «αξιότιμοι πολίτες» διαφεύγουν από την πόρτα. Μόνο ένας γέρος με λευκή γενειάδα, ένας υπέροχος τύπος, ενώνεται με τις τάξεις των SA. Καταφέρνει το ένα χτύπημα μετά το άλλο, έως ότου σπάει το μπαστούνι του. Τότε αρπάζει το πόδι μίας καρέκλας. Κόκκινο αίμα είναι κολλημένο στη λευκή του γενειάδα. Δίπλα του στέκονται νεαροί άνδρες των SA. Οι Κόκκινοι Πεζοναύτες κρατούν τις θέσεις τους, όμως δεν είναι σε θέση να κάνουν τίποτε. Έχουν μαζευτεί σε μία γωνία και μόνο η εμπρόσθια σειρά τους μπορεί να αγωνιστεί. Μάχονται όμως σαν άνδρες που μάχονται για μία ιδέα – είναι αδιάφορο εκείνη τη στιγμή αν είναι καλή ή κακή ιδέα. Η εμπρόσθια σειρά των Κόκκινων Πεζοναυτών κρατά σταθερά τη θέση της, μέχρι που πέφτουν στο πάτωμα από τα χτυπήματα. Η δεύτερη σειρά στέκεται, έπειτα η τρίτη. Ο ένας κείται πάνω στον άλλον. Καθώς πέφτουν κάτω, καταφέρνουν ένα τελευταίο χτύπημα σε αυτόν που τους έριξε.



Πέφτουν όλοι κάτω, Κόκκινοι Πεζοναύτες, άνδρες των SA, άνδρες των SS. Η μάχη συνεχίζεται πάνω από τα σώματά τους. Αδιάκοπα. Σε μία άκρη ένας άνδρας των SA πέφτει στα γόνατα, παρασύροντας μαζί του έναν κομμουνιστή. Σε ένα άλλο σημείο ένας από τους λεγεωνάριους της Μόσχας πέφτει χτυπημένος στα πόδια ενός συντρόφου. Το αίμα κυλάει σε ποτάμια. Η μία ιδεολογία αντιμετωπίζει την άλλη.[…]Η μάχη έχει τελειώσει. Ο αρχηγός των Κόκκινων Πεζοναυτών, καλυμμένος με αίματα, αντιλαμβάνεται ότι η μάχη έχει χαθεί. Σταματά. Οι άνδρες του πολέμησαν σαν λιοντάρια. Μόνον είκοσι από τους εκατό δεν έχουν πληγωθεί. Οι υπόλοιποι κείνται στο έδαφος σφαδάζοντας. Ανάμεσα σε σπασμένες καρέκλες, διαλυμένα τραπέζια, ανάμεσα σε γυαλιά, αίματα και σκόνη. Ο ένας δίπλα στον άλλο. Και οι άνδρες των SA και των SS έχουν ματώσει. Όμως η ιδεολογία τους ήταν καλύτερη και συνεπώς είχαν ισχυρότερη θέληση, μεγαλύτερη δύναμη, αγριότερο θάρρος.



Ακούγεται μία σφυρίχτρα. Είναι το σύνθημα της υποχώρησης για τους Κόκκινους Πεζοναύτες. Διαφεύγουν από το παράθυρο, κυνηγημένοι από τα SA και τα SS. Η μάχη έχει τελειώσει και η επικράτηση είναι σαφής. Οι νοσοκόμοι των εργατών μεταφέρουν τους τραυματίες. Κανείς εθνικοσοσιαλιστής δεν τους εμποδίζει.[…]Την επόμενη ημέρα οι εφημερίδες γράφουν για μία «εκλογική μάχη στο Βίντερχουντε». Εκλογική μάχη ; Μία αποφασιστική μάχη ήταν αυτή που δόθηκε. Όμως οι γραφιάδες της μεσαίας τάξης και οι εφημερίδες των Σοσιαλδημοκρατών δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν».



http://ehetlaios.blogspot.com/2008/11/blog-post.html

Ο Otto Strasser για τους Μαρξιστές.

Μετάφραση - Επεξεργασία κειμένου : Κάδμος.


«Εσείς οι μαρξιστές αναφερόσαστε πάντοτε στις θεωρίες του Μαρξ. Ο Μαρξ όμως δίδασκε, ότι η θεωρία επαληθεύεται μόνο από την πράξη. Εσείς όμως προβάλλετε πάντοτε εξηγήσεις για τις ήττες της εργατικής Διεθνούς. Ο μαρξισμός σας απέτυχε: Για την ήττα στα 1914 έφταιγε η “αποστασία της Σοσιαλδημοκρατίας”, για το 1918, η “προδοτική πολιτική της” και οι αυταπάτες της. Και τώρα έχετε πάλι έτοιμες τις “εξηγήσεις” για το γεγονός, ότι στην παρούσα παγκόσμια κρίση οι μάζες στρέφονται δεξιά κι όχι αριστερά. Μα οι εξηγήσεις σας δεν αλλάζουν το γεγονός της ήττας. Πού λοιπόν στα τελευταία 80 χρόνια επαλήθεψε η πράξη τη θεωρία της κοινωνικής επανάστασης; Το βασικό σας λάθος είναι, ότι αρνιόσαστε την ψυχή και το πνεύμα ή το γελοιοποιείτε, και πάντως δεν το καταλαβαίνετε».



KIM JONG IL.

“Εάν οι ορκισμένοι εχθροί μας επιτεθούν εναντίον μας με μαχαίρι , απάντησε με σπαθί. Εάν μας σκοπεύουν με τουφέκι , απάντησε με κανόνι”.


"Τα αθώα θύματα της Αμερικανικής θηριωδίας"


"Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Βιετνάμ, εκατομμύρια γαλόνια Agent Orange ψεκαστηκαν σε όλες τις περιφέρειες της χώρας, για την καταστροφή των δασών που προσφεραν κάλυψη στους αντάρτες Βιετκονγκ ....


Περιείχαν ομως και επικίνδυνες διοξίνες TCCD. Η έκθεση στις διοξινες εχει προκαλέσει διάφορες μορφές καρκίνου, γενετικές ανωμαλίες και άλλες σπανιες και χρόνιες νευρολογικες ασθένειες. Ανάλογα µε τη στρατηγική σηµασία της περιοχής, οι ψεκασµοί επαναλήφθηκαν 5 -10 φορές, µεταβάλλοντας τα δάση και τους ορυζώνες σε κρανίου τόπο.


Για να κατανοήσει κανείς την καταστροφή που προκλήθηκε, αρκεί να σηµειωθεί ότι στις παραπάνω ποσότητες του orange agent περιέχονταν 400 kg διοξίνης, µιας ουσίας που είναι τροµακτικά επικίνδυνη για την ανθρώπινη υγεία ακόµα και σε απειροελάχιστες ποσότητες. Συγκριτικά, στο ατύχηµα στην ιταλική πόλη Σεβέζο (1976) – το οποίο θεωρήθηκε τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή και οδήγησε στην θέσπιση αυστηρότατων προδιαγραφών για την αποφυγή των βιοµηχανικών ατυχηµάτων - η ποσότητα της διοξίνης που εκλύθηκε δεν ξεπερνούσε τα 2 kιλα.


Όµως, το τροµερό είναι ότι όλα αυτά τα προβλήµατα υγειας κληροδοτούνται και στους απογόνους των θυµάτων της διοξίνης. Στην πολη Ho Chi Minh υπαρχει το "Peace Village" ενα κεντρο περιθαλψης (κολαστηριο) μικρων παιδιων."


Συγκρότημα Γιονγκμπιον.

"Οποιαδήποτε επίθεση κατά του συγκροτήματος Yongbyon θα σημάνει πυρηνικό πόλεμο"

Kim Myong-chol , ημιεπίσημος εκπρόσωπος Β. Κορέας στο Τόκυο.


Η Β.Κορέα «ετοιμάζεται να δοκιμάσει πύραυλο μεγάλου βεληνεκούς».


Η Βόρειος Κορέα φαίνεται να ετοιμάζεται για την εκτόξευση ενός βαλλιστικού πυραύλου ο οποίος θα μπορούσε ίσως να φτάσει μέχρι τις δυτικές ΗΠΑ , μεταδίδουν την Τρίτη μέσα της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας επικαλούμενα πηγές των μυστικών υπηρεσιών.


Η εξέλιξη έρχεται την ώρα που οι σχέσεις ανάμεσα στις δύο Κορέες περνούν σε μια νέα φάση έντασης : Την περασμένη εβδομάδα, η Β. Κορέα εγκατέλειψε όλες τις συμφωνίες που αποτρέπουν τις εχθροπραξίες με τη γείτονά της. Σύμφωνα με αναλυτές , η κίνηση αυτή αφενός απαντά στη σκληρή πολιτική της Σεούλ , αφετέρου αποσκοπεί στο να προσελκύσει την προσοχή του Μπαράκ Ομπάμα.


Οι μυστικές υπηρεσίες της Νοτίου Κορέας εντόπισαν ένα τρένο που μεταφέρει ένα μεγάλο κυλινδρικό αντικείμενο προς τη νέα πυραυλική βάση του Ντονγκτσάνγκ-νι στα δυτικά της Β.Κορέας, μεταδίδει το νοτιοκορεατικό πρακτορείο ειδήσεων Yonhap. Η ίδια είδηση δημοσιεύεται την Τρίτη στην ιαπωνική εφημερίδα Sankei.


Και τα δύο μέσα επικαλούνται κυβερνητικές πηγές που διατηρούν την ανωνυμία τους. Τα υπουργεία Εξωτερικών Νοτίου Κορέας και Ιαπωνίας αρνήθηκαν να σχολιάσουν τις πληροφορίες.


Ο πύραυλος που φέρεται να ετοιμάζεται να εκτοξεύσει η Πιονγκγιάνγκ είναι πιθανότατα ένας Ταεποντόνγκ-2, ο πλέον προηγμένος βαλλιστικός πύραυλος της χώρας. Το βεληνεκές του φέρεται να φτάνει τα 6.700 χλμ, κάτι που σημαίνει ότι ακόμα και η Αλάσκα βρίσκεται εντός εμβέλειας.


H πρώτη δοκιμαστική εκτόξευση του Ταεποντόνγκ-2 πραγματοποιήθηκε το 2006 , ο πύραυλος όμως συνετρίβη στον ωκεανό λίγα δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση.


Οι εργασίες που απαιτούνται για μια νέα εκτόξευση θα διαρκούσαν τουλάχιστον δύο μήνες από σήμερα, εκτιμά η Νότιος Κορέα.


http://www.in.gr/

Δοκιμή πυραύλου αέρος - επιφανείας ανακοίνωσε το Ιράν.


Οι δυνάμεις του Ιράν πραγματοποίησαν επιτυχημένη δόκιμη πυραύλου αέρος - επιφανείας μεγάλου βεληνεκούς ανακοίνωσαν κρατικά μέσα εμημέρωσης.


Πρόκειται για πύραυλο αέρος - επιφανείας με βεληνεκές 110 χιλιομέτρων, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων Fars που μεταδίδει ακόμη ότι είναι «υψηλής ακριβείας, έχει βάρος 500 κιλών και μπορεί να χτυπήσει στόχους στην θάλασσα».


Το Ιράν είναι γνωστό ότι διαθέτει ακόμη και πυραύλους εδάφους-εδάφους με μέγιστη ακτίνα δράσης που φτάνει τα 2000 χιλιόμετρα, πράγμα που τους δίνει τη δυνατότητα να πλήξουν στόχους σε όλη τη Μέση Ανατολή.


Λίγες ημέρες νωρίτερα Ιρανός αξιωματούχος είχε αναφέρει ότι οι πύραυλοι της χώρας του είναι πλέον σε θέση να πλήξουν τις ισραηλινές πυρηνικές εγκαταστάσεις.


Το Ισραήλ δεν έχει αποκλείσει την μονομερή στρατιωτική επέμβαση αν το Ιράν δεν μεταπειστεί να εγκαταλείψει το πυρηνικό του πρόγραμμα.


πηγή: τα νέα

"Μεταφυσική του Εθνικομπολσεβικισμού"


Αναρτούμε το τρίτο μέρος του δοκιμίου "Μεταφυσική του Εθνικομπολσεβικισμού" του Aleksandr Dugin και ελπίζουμε οτι σύντομα θα αναρτήσουμε και τα υπόλοιπα τέσσερα μέρη του.


3. Η ιερά συμμαχία του αντικειμενικού.


Ο πιο εύστοχος και πλήρης ορισμός του εθνικομπολσεβικισμού θα είναι ο ακόλουθος: «Εθνικομπολσεβικισμός είναι μία υπέρ-ιδεολογία, κοινή για όλους τους εχθρούς της ανοικτής κοινωνίας». Δεν αποτελεί απλώς μία από τις εχθρικές προς μία τέτοια κοινωνία ιδεολογίες, αλλά είναι ακριβώς η πλήρης συνειδητή, ολική και φυσική αντίθεση. Ο εθνικομπολσεβικισμός είναι ένα είδος ιδεολογίας, η οποία έχει κτισθεί επί της πλήρους και ριζοσπαστικής αρνήσεως του ατόμου και του κεντρικού του ρόλου. Το Απόλυτο, στο όνομα του οποίου γίνεται η άρνηση του ατόμου, έχει, επίσης, την πλέον εκτεταμένη και κοινή λογική. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι ο εθνικομπολσεβικισμός ταιριάζει σε κάθε εκδοχή του Απολύτου, σε κάθε νομιμοποίηση της απορρίψεως κάθε «ανοικτής κοινωνίας».


Στον εθνικομπολσεβικισμό υπάρχει μία εμφανής τάση να συμπαντοποιηθεί το Απόλυτο με οποιοδήποτε κόστος, να προωθηθεί ένα τέτοιο είδος ιδεολογίας και ένα τέτοιο είδος φιλοσοφικού προγράμματος, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει την ενσωμάτωση όλων των διανοητικών μορφών εχθρικών απέναντι στην «ανοικτή κοινωνία», θέτοντές τες σε έναν κοινό παρανομαστή και ενοποιώντας τες σε ένα αρραγές σύνολο και πολιτικό μέτωπο.Κατά την διάρκεια της ιστορίας, βεβαίως, οι διαφορετικές τάσεις, οι οποίες ήταν εχθρικές στην ανοικτή κοινωνία, ήταν και μεταξύ τους εχθρικές. Οι κομμουνιστές μετ’ αγανακτήσεως αρνούνταν την ομοιότητά τους με τους φασίστες και οι συντηρητικοί απέρριπταν κάθε σχέση με τις προαναφερόμενες τάσεις.


Στην πράξη ουδείς των εχθρών της «ανοικτής κοινωνίας» απεδέχθη την σχέση του με τις ανάλογες ιδεολογίες, διότι αναλογιζόταν τις συγκρίσεις αυτές ως υποτιμητικές. Την ίδια στιγμή οι διάφορες εκδοχές της «ανοικτής κοινωνίας» αναπτύσσονταν από κοινού, έχοντας ξεκάθαρη συνείδηση της ιδεολογικής κα φιλοσοφικής συγγένειάς τους. Η αρχή του ατομικισμού θα μπορούσε να ενώσει τον Αγγλική Προτεσταντική μοναρχία με τον δημοκρατικό κοινοβουλευτισμό της Βορείου Αμερικής, όπου αρχικά ο φιλελευθερισμός συνδυάστηκε όμορφα με την δουλοκτησία.Οι εθνικομπολσεβίκοι ήσαν ακριβώς οι πρώτοι που προσπάθησαν να ομαδοποιήσουν τις διαφορετικές εχθρικές στην «ανοικτή κοινωνία » ιδεολογίες και απεκάλυψαν, όπως επίσης και οι ιδεολογικοί τους αντίπαλοι, κάποιον κοινό άξονα, ο οποίος συγκέντρωνε γύρω του όλες τις πιθανές εναλλακτικές απέναντι στον ατομικισμό και την κοινωνία που βασίζεται σε αυτόν.


Σε αυτόν τον θεμελιώδη και ελάχιστα εξ ολοκλήρου αντιληπτό ρυθμό οι ιστορικά πρώτοι εθνικομπολσεβίκοι βάσισαν τις θεωρίες τους, χρησιμοποιώντας την στρατηγική της «διπλής κριτικής». Ο στόχος της κριτικής του εθνικομπολσεβικισμού ήταν ο ατομικισμός τόσο στα «δεξιά» όσο και στα «αριστερά». (Στα δεξιά εκφράστηκε στα οικονομικά, στην «θεωρία της αγοράς».Στα αριστερά εκφράστηκε στον πολιτικό φιλελευθερισμό: «κοινωνία δικαίου», «ανθρώπινα δικαιώματα» και ούτω καθεξής)Με άλλα λόγια οι εθνικομπολσεβίκοι συνέλαβαν πέραν των ιδεολογιών την ουσία των δύο αντιθέτων και την δική τους μεταφυσική θέση.Στην γλώσσα της φιλοσοφίας ο «ατομικισμός» έχω ταυτισθεί στην πράξη με τον «υποκειμενισμό». Εάν εφαρμόσουμε τον εθνικομπολσεβικισμό σε αυτό το επίπεδο, μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο εθνικομπολσεβικισμός τίθεται σθεναρά εναντίον του «υποκειμενικού» και υπέρ του «αντικειμενικού».


Δεν πρόκειται για το ερώτημα: υλισμός ή ιδεαλισμός. Το ερώτημα είναι: ο αντικειμενικός ιδεαλισμός και υλισμός (στην μία πλευρά) και ο υποκειμενικός ιδεαλισμός και υλισμός2 (στην άλλη πλευρά!).Η πολιτική φιλοσοφία, ούτως, του εθνικομπολσεβικισμού επιβεβαιοί την φυσική ενότητα των ιδεολογιών, οι οποίες βασίζονται στην αποδοχή της κεντρικής θέσεως του αντικειμενικού, στο οποίο απονέμεται το ίδιο επίπεδο με αυτό του Απολύτου. , δίχως εξάρτηση από το πώς μεταφράζεται ο αντικειμενικός αυτός χαρακτήρας (εκδήλωση). Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το ανώτατο μεταφυσικό κορύφωμα του εθνικομπολσεβικισμού είναι το Ινδουιστικό σχήμα «Το Άτμαν είναι το Μπράμαν». Στον Ινδουισμό το «Άτμαν» αποτελεί το υπέρτατο, υπερβατικό ανθρώπινο «Εγώ», ανεξάρτητο από το ατομικό «εγώ», αλλά εντός αυτού ως το πλέον φανερό και μυστηριώδες μέρος του, διαφεύγοντας από την ενυπάρχουσα σύλληψη. Το «Άτμαν» είναι το εσωτερικό Πνεύμα, αλλά το αντικειμενικό και υπερ-ατομικό. Το «Μπράμαν» είναι η απόλυτη πραγματικότητα, η οποία εναγκαλίζει το άτομο έξωθεν, είναι ο εξώτερος αντικειμενικός χαρακτήρας, εξυψωμένος στην υπέρτατη αρχική πηγή του.


Η ταυτότητα του «Άτμαν» και του «Μπράμαν» στην υπερβατική ενότητα είναι η κορωνίδα της μεταφυσικής του Ινδουισμού και, το σημαντικότερο όλων, αποτελεί την βάση για την οδό του πνευματικού γίγνεσθαι. Αυτό είναι, δίχως καμμία εξαίρεση, το κοινό για όλα τα ιερά δόγματα σημείο.


Σε όλα βρίσκεται το ερώτημα περί του κυρίου σκοπού της ανθρώπινης υπάρξεως, δηλαδή η αυθυπέρβαση, η επέκταση πέραν των ορίων του μικρού ατομικού «εγώ». Ο δρόμος μακριά από αυτό το «εγώ» είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά οδηγεί στο ίδιο νικηφόρο αποτέλεσμα. Όθεν ακολουθεί το παραδοσιακό μυητικό παράδοξο, το οποίο εκφράζεται στην περίφημη ευαγγελική φράση: «όστις καταστρέφει την ψυχή του στο όνομά μου, αυτός την σώζει». Η ίδια ουσία περιέχεται στην ευφυή ρήση του Νίτσε:«Ο άνθρωπος πρέπει να ξεπερασθεί». Ο φιλοσοφικός δυισμός μεταξύ του «υποκειμενικού» και του «αντικειμενικού» επηρέασε κατά την ιστορία την πλέον συγκεκριμένη σφαίρα , την ιδεολογία και εν συνεχεία την πολιτική και κοινωνική ιεράρχηση. Οι ποικίλες εκφάνσεις της «ατομικιστικής» φιλοσοφίας έχουν σταδιακά επικεντρωθεί στο ιδεολογικό στρατόπεδο της φιλελεύθερης και δημοκρατικής-φιλελεύθερης πολιτικής. Αυτό ακριβώς είναι το μακρο-μοντέλο της «ανοικτής κοινωνίας», για το οποίο έγραψε ο Κάρλ Πόππερ.


Η «ανοικτή κοινωνία» αποτελεί τον τελικό και πληρέστερο καρπό του ατομικισμού , ο οποίος μετεβλήθη σε ιδεολογία και εκπληρώνεται στην συγκεκριμένη πολιτική. Είναι, λοιπόν, θεμιτό να θέσουμε το πρόβλημα του καλύτερου κοινού ιδεολογικού σχήματος για τους οπαδούς της «αντικειμενικής» προσεγγίσεως, της οικουμενιστικής πολιτικής και του κοινωνικού προγράμματος για τους «εχθρούς της ανοικτής κοινωνίας». Ως αποτέλεσμα θα δρέψουμε τίποτα άλλο παρά την ιδεολογία του εθνικομπολσεβικισμού.Μαζί με την ριζοσπαστική καινοτομία αυτής της φιλοσοφικής μερίδος, η οποία δημιουργήθηκε υπό αυτές τις συνθήκες εγκάρσια σε σχέση με τα συνήθη σχήματα (όπως ιδεαλισμός-υλισμός), οι εθνικομπολσεβίκοι δημιούργησαν το νέο όριο στην πολιτική.


Τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά χωρίζονται οι ίδιες σε δύο τομείς. Η τελείως αριστερά , οι κομμουνιστές, οι μπολσεβίκοι, όλοι οι «εξ αριστερών» διάδοχοι του Χέγκελ συδυάζονται στην σύνθεση του εθνικοπολσεβικισμού με τους εθνικιστές, τους κρατιστές, τους οπαδούς της ιδέας του «Νέου Μεσαίωνος», εν ολίγοις όλους τους διαδόχους του Χέγκελ «εκ δεξιών».Οι εχθροί της ανοικτής κοινωνίας επιστρέφουν στον μεταφυσικό τους χώρο, ο οποίος είναι κοινός για όλους τους.


σημειώσεις του συγγραφέως


2.Ενώ οι τρείς πρώτες αναφορές (αντικειμενικός υλισμός ή απλώς «υλισμός» «αντικειμενικός ιδεαλισμός» και «υποκειμενικός ιδεσλισμός») χρησιμοποιούνται ευρέως ,ο όρος «υποκειμενικός υλισμός» απαιτεί πρόσθετη ερμηνεία. «Υποκειμενικός υλισμός», λοιπόν, είναι η τυπική για την καταναλωτική κοινωνία ιδεολογία, στην οποίαν η συνάντηση των αναγκών υλικού και φυσικού χαρακτήρος αποτελεί το βασικό κίνητρο για τις πράξεις του ατόμου. Στην κατάσταση αυτή όλη η πραγματικότητα δεν βρίσκεται στις συνειδησιακές δομές του ατόμου (όπως στον υποκειμενικό ιδεαλισμό), αλλά στις ατομικές αισθήσεις, χαμηλότατα συναισθήματα, στους συνδυασμούς φόβων και ηδονών, στα βαθύτερα στρώματα της ανθρώπινης ψυχής, τα οποία σχετίζονται με τα φυτικά, σωματικά επίπεδα.. Στο φιλοσοφικό επίπεδο ο ηδονισμός και ο πραγματισμός ανταποκρίνονται σε αυ-τήν, μαζί με κάποιες σχολές ψυχολογίας, όπως ο φροϋδισμός. Όλες οι απόπειρες πολιτικού αναθεωρητισμού του κομμουνιστικού κινήματος , παρεμπιπτόντως, από τον «μαχισμό» και τον μπερνσταϊνισμό μέχρι τον ευρωκομμουνισμό συνοδεύονταν σε φιλοσοφικό επίπεδο από την χρήση της υποκειμενικίστικης προσεγγίσεως και διαφόρων εκδοχών του «υποκειμενικού υλισμού», του οποοίου τελευταία εκδήλωση ήταν ο φροϋδο-μαρξισμός.


3. Υπάρχει η αντίστροφος διαδικασία στην αντίθετη πλευρά: οι Καντιανοί αναθεωρητές της Σοσιαλδημοκρατίας, αριστεροί φιλελεύθεροι και προοδευτικοί αποκαλύπτουν την εγγύτητά τους με τους δεξιούς συντηρητικούς, οι οποίοι αποδέχονται τις αξίες της αγοράς, την ελευθερία των συναλλαγών και τα ανθρώπινα δικαιώματα.


http://erimihora.blogspot.com/

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις !



Shoot the bastard ...

with love from North Korea !

Ζήτω η Εθνικιστική αριστερά !


Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο δωδέκατο τεύχος του Εθνικοεπαναστατικού περιοδικού «Αντίδοτο».


ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ σε όλους τους νεοταξίτες κοσμοπολίτες φιλελεύθερους ροζ αριστερούς ... ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στα κοπρόσκυλα της αστικής ακροδεξιάς - τσιράκια του καπιταλισμού ...


Ζήτω η Εθνικιστική αριστερά !

-------------------------------------------------------------

και με τη παραπάνω ιστορία εννοώ ακριβώς αυτό:


Eννοώ τον εθνικοσοσιαλισμό που ξεπήδησε μέσα από τα σπλάχνα του εργατικού κινήματος.


Εννοώ τον πρωταρχικό αγροτό - φασισμό που υπήρξε η αριστερά της αριστεράς τα χρόνια του μεσοπολέμου για να προδωθεί λίγο αργότερα από τη δεξιά καθολική συμμορία - κλίκα.


Εννοώ το καλλιτεχνικό κίνημα του φουτουρισμού που ύμνησε τον ταξικό πόλεμο και συνδέθηκε με τον φασισμό στην Ιταλία και τον κομμουνισμό στη Ρωσία.


Εννοώ τον περονισμό στην Αργεντινή που υπήρξε για χρόνια η εμπροσθοφυλακή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα στη Λατινική Αμερική, όταν τα Χρουτσωφικά κομμουνιστικά κόμματα και οι εξωνημένες ηγεσίες τους είχαν προδώσει την επανάσταση.


Εννοώ τον ΕΡΝΣΤ ΡΑΙΜ στη Γερμανία και τα τάγματα εφόδου που ίδρυσε που αποτελούσαν την αριστερά στο NSDAP.


Εννοώ τον ΡΑΙΜ που στη συγκλονιστική συνέντευξη του πριν οδηγηθεί στο θάνατο από τους ακροδεξιούς του ξεφτιλισμένου αστού Γκαίρινγκ δήλωσε :


" Αυτό που κάναμε δεν ήταν απλά μια εθνικιστική επανάσταση αλλά μια Εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση και η έμφαση πρέπει να δοθεί στη λέξη σοσιαλιστική. Αστοί και μπουρζουάδες , κομφορμιστές ΞΕΡΝΑΜΕ ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΣΤΕ"


Και αυτοί τον δολοφονούν ....


Εννοώ τους πρώτους φασίστες στην Ιταλία που υπήρξαν όλοι αριστεροί και αναρχικοί όπως και ο Μουσολίνι άλλωστε πριν προδώσει το κίνημα που ο ίδιος ίδρυσε ...


Εννοώ τους χιλιάδες προλετάριους που πολέμησαν μέσα από τις γραμμές της Ισπανικής Φάλαγγας για να προδοθούν από τον ακροδεξιό καραβανά και όργανο της πιο σκληρής ισπανικής πλουτοκρατίας Φράνκο.


Εννοώ όλους αυτούς που πολέμησαν και πέθαναν για μια σοσιαλιστική κοινωνία μέσα από τις γραμμές του εθνικιστικού κινήματος για να τους εξευτελίσουν τα διάφορα ακροδεξιά δεκανίκια του καπιταλισμού που παρουσιάστηκαν σαν υποστηριχτές τους αργότερα, παραχαράζοντας τη πραγματικότητα.


Εννοώ τα λόγια του Γκαίμπελς :


"εμείς οι εθνικοσοσιαλιστές αγωνιζόμαστε για τα ίδια ιδεώδη που μάχονται και οι κομμουνιστές".


Και λέγοντας όλα αυτά θέλω να καταλήξω απευθύνοντας το λόγο πρώτον στους κομμουνιστές :


είμαστε μέρος του επαναστατικού κινήματος και όχι έξω από αυτό ή εναντίον του όπως διατυμπανίζετε.


Και δεύτερον στους δήθεν εθνικοσοσιαλιστές που "μαγεύονται" από τον αντισυμμοριακό αγώνα ... υμνούν τις χούντες του Πινοσέτ και του Παπαδόπουλου , πηγαίνουν στην εκκλησία κάθε Κυριακή και κάνουν δεήσεις για να σωθεί το έθνος από τους κομμουνιστές , είναι παρατρεχάμενοι της ασφάλειας και δεκανίκια του καπιταλισμού , σε όλα αυτά τα ακροδεξιά απόβλητα :


ΠΙΣΩ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ , ΠΙΣΩ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΟΙ.


ΖΗΤΩ Ο ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ !


ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ !

Άγνωστες δηλώσεις μελών του KPD για το Έθνος και τους Εβραίους Καπιταλιστές …


"Η ισχυρή επιμονή στο έθνος στη Γερμανία είναι μια πράξη επαναστατική , όπως και η επιμονή στο έθνος στις αποικίες".


Ο Καρλ Ράντεκ στην "Rote Fahne" της 23ης Ιουνίου 1923.


"Αυτός που καλεί σε πάλη ενάντια στο εβραϊκό κεφάλαιο είναι ήδη , κύριοι , ένας ταξικός αγωνιστής ακόμα κι αν δεν το ξέρει. Είσαστε ενάντια στο εβραϊκό κεφάλαιο και θέλετε να καταπολεμήσετε τους τσιφούτηδες. Πολύ καλά. Ποδοπατήστε τους Εβραίους καπιταλιστές , κρεμάστε τους στους φανοστάτες , ποδοπατήστε τους".


Το μέλος του KPD Ρουθ Φίσερ σε μια συζήτηση - συνάντηση με νεολαίους Εθνικοσοσιαλιστές σε ένα λύκειο στις 25 Ιουλίου 1923.


(αποσπάσματα από το Die Aktion νο 14 1923).


Ο Καρλ Ράντεκ και η Ρουθ Φίσερ είχαν εβραϊκή καταγωγή … και υπήρξαν σημαίνοντα στελέχη του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Απειλεί ο Τσάβες.


Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες διατύπωσε χθες την απειλή ότι θα απελάσει Αμερικανό διπλωμάτη γιατί μετείχε σε συναντήσεις της αντιπολίτευσης και συμβούλευε την ηγεσία της πως θα αποσπάσει τη νίκη όταν προκηρυχθούν εκλογές.

Ο Τσάβες, που πέρυσι απέλασε τον αμερικανό πρέσβη στη Βενεζουέλα, δήλωσε ότι ο διπλωμάτης - που δεν κατονομάζεται - θα εκδιωχθεί από τη χώρα μόλις προκύψουν αποδεικτικά στοιχεία που θα επιβεβαιώνουν την ανάμιξη του στη συνάντηση της αντιπολίτευσης η οποία πραγματοποιήθηκε στο Πουέρτο Ρίκο.

"Εάν αυτό αποδειχθεί, θα τον διώξω από τη χώρα για παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Βενεζουέλας", δήλωσε ο Τσάβες σε ομιλία του που μεταδόθηκε απ' ευθείας από την τηλεόραση.


(Πηγή: ΑΠΕ)

O Λίβανος στηρίζει τους Παλαιστίνιους.


Η Χαμάς και οι άλλες παλαιστινιακές οργανώσεις αντίστασης οφείλουν να καταφέρουν "το μεγαλύτερο αριθμό απωλειών" στον ισραηλινό στρατό, ο οποίος πραγματοποίησε απόψε χερσαία επιχείρηση στη Λωρίδα της Γάζας, δήλωσε σήμερα ο επικεφαλής της λιβανικής Χεζμπολάχ Χασάν Νασράλα.

"Οι αδελφοί μας στην αντίσταση στην Παλαιστίνη γνωρίζουν ότι καταφέροντας τον μεγαλύτερο αριθμό απωλειών στον ισραηλινό εχθρό κατά την χερσαία αντιπαράθεση θα κερδίσουν τη μάχη", δήλωσε ο Νασράλα σε ομιλία του που μεταδόθηκε από γιγαντοοθόνη ενώπιον χιλιάδων ανθρώπων στα νότια προάστια της Βηρυτού.

Σε τρίτη Ιντιφάντα καλεί τους Παλαιστινίους ο ηγέτης Χαμάς Χαλέντ Μεσαάλ.


Σε τρίτη Ιντιφάντα καλεί τους Παλαιστινίους ο ηγέτης της Χαμάς Χαλέντ Μεσαάλ, που ζει αυτοεξόριστος στη Δαμασκό μετά τις αεροπορικές επιθέσεις του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.


«Καλώ τους Παλαιστινίους να ξεκινήσουν μια τρίτη Ιντιφάντα» είπε ο Μεσάαλ μιλώντας στο δίκτυο Al Jazeera. Μίλησε συγκεκριμένα για «στρατιωτική Ιντιφάντα εναντίον του σιωνιστικού εχθρού», καθώς και για «μια ειρηνική Ινταφάντα στο εσωτερικό» αναφερόμενος προφανώς στη διαμάχη της Χαμάς με τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς, ο οποίος τάσσεται κατά της στρατιωτικής δράσης. Η δήλωση αυτή ενδέχεται να οδηγήσει σε νέα ενδοπαλαιστινιακή σύγκρουση μεταξύ των δύο πλευρών , του μετριαπαθούς Μαχμούντ Αμπάς από τη μία και της Χαμάς από την άλλη.


Από την πλευρά του ο πρωθυπουργός της μεταβατικής κυβέρνησης του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ ανακοίνωσε ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Λωρίδα της Γάζας θα «πάρουν χρόνο» και προετοίμασε τους κατοίκους της νότιας πλευράς της χώρας για το ενδεχόμενο περισσότερων επιθέσεων της Χαμάς με ρουκέτες από τη Λωρίδα της Γάζας. Σύμφωνα με υψηλόβαθμο αξιωματικό του ισραηλινού στρατού, η εκστρατεία εναντίον της Χαμάς μπορεί να διαρκέσει πολύ χρόνο και να χρησιμοποιηθούν και χερσαίες δυνάμεις.


«Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια συνεχή στρατιωτική επιχείρηση που μπορεί να διαρκέσει πολύ καιρό. Δεν έχουμε θέσει χρονικά όρια γι' αυτό, και είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε αν χρειαστεί με όλες μας τις επιλογές, από αέρος, από εδάφους, οτιδήποτε» τόνισε.Ο Ολμέρτ παράλληλα δεσμεύτηκε να αποφευχθεί «ανθρωπιστική κρίση» στη Λωρίδα της Γάζας.Τουλάχιστον 208 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και 300 τραυματίστηκαν από τις αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ. «Δεν πολεμάμε τον παλαιστινιακό λαό αλλά τη Χαμάς» δήλωσε ο Ολμέρτ.


Η επίθεση ξεκίνησε το πρωί του Σαββάτου και συνεχιζόταν ακόμη και μετά τη Δύση του ηλίου. Σκληρό μήνυμα έστειλε και ο ηγέτης της Χαμάς στη Γάζα, ο οποίος τόνισε ότι η Γάζα δεν θα υποκύψει στο Ισραήλ, όποια δύναμη και να χρησιμοποιήσει εναντίον της. «Δεν θα εγκαταλείψουμε τη γη μας, δεν θα υψώσουμε λευκές σημαίες και δεν θα γονατίσουμε παρά μόνο ενώπιον του Θεού» είπε.


Νέα σενάρια για τον Κιμ Γιονγκ Ιλ.


Αντικείμενο πολλών φημών και εικασιών έχει αποτελέσει η υγεία του ηγέτης της Βόρειας Κορέας , Κιμ Γιονγκ - Ιλ , καθώς όπως ανέφερε την Τρίτη η ιαπωνική τηλεόραση ενδέχεται να υπέστη και δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο τον Οκτώβριο.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα του καναλιού TBS , αμερικανικές υπηρεσίες έλαβαν πληροφορίες που αναφέρουν ότι ο 66χρονος Κιμ , ο οποίος υπέστη το πρώτο εγκεφαλικό επεισόδιο στα μέσα Αυγούστου, έπαθε και δεύτερο προς τα τέλη Οκτωβρίου.


Το TBS διευκρίνισε ότι έλαβε την πληροφορία αυτή από αμερικανική πηγή που εδρεύει στη Νότια Κορέα.

"Προς τα τέλη Οκτωβρίου έπαθε το δεύτερο επεισόδιο που του άφησε δυσκολία στην ομιλία και στην κίνηση των άκρων της αριστερής πλευράς" , ανέφερε το κανάλι διευκρινίζοντας ότι τότε ο Κιμ νοσηλευόταν ακόμη σε νοσοκομείο της Πιονγιάνγκ , αναρρώνοντας από το πρώτο επεισόδιο.

Το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο συνέπεσε με την επίσκεψη που πραγματοποίησε στην Πιονγιάνγκ ο Γάλλος νευροχειρουργός Φρανσουά Ξαβιέ Ρου , με τον οποίο είχε επικοινωνήσει ο μεγαλύτερο γιος του Κιμ Γιονγκ Ιλ. Ο καθηγητής Ρου παραδέχτηκε στην ιαπωνική τηλεόραση ότι πήγε στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας στα τέλη Οκτωβρίου, αλλά διέψευσε ότι είδε τον Βορειοκορεάτη ηγέτη.


Γύρω από την υγεία του Κιμ Γιονγκ Ιλ, ο οποίος δεν έχει ορίσει το διάδοχό του, κυκλοφόρησαν πολλές φήμες ιδίως μετά τις 9 Σεπτεμβρίου, όταν δεν περέστη στη μεγάλη παρέλαση για τα 60 χρόνια του καθεστώτος. Στις 30 Οκτωβρίου δεν παρέστη επίσης και στην κηδεία του πρώην αντιπροέδρου Πακ Σονγκ-Τσολ.

Τα μέσα ενημέρωσης της Βόρειας Κορέας προβάλουν τακτικά φωτογραφίες του Κιμ Γιονγκ Ιλ από διάφορες αθλητικές και πολιτικές δραστηριότητες, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζουν την ημερομηνία ή τον τόπο όπου τραβήχτηκαν.



Η μεταφυσική του Εθνικομπολσεβικισμού.

Υπό Aleksandr Dugin.


Μετάφραση - επιμέλεια κειμένου: Λόεγκριν



1. Ο αναβληθείς ορισμός


Ο όρος «εθνικομπολσεβικισμός» μπορεί να σημαίνει μερικά αρκετά διαφορετικά πράγματα. Αναδύθηκε πρακτικά ταυτόχρονα στην Ρωσία και την Γερμανία, για να σηματοδοτήσει την υπόθεση κάποιων πολιτικών διανοητών σχετικά με τον εθνικό χαρακτήρα της μπολσεβικικής επαναστάσεως του 1917, ο οποίος βρίσκεται κρυμμένος στην ορθόδοξο Μαρξιστική διεθνιστική φρασεολογία.




Στην ρωσική επικράτεια «οι εθνικομπολσεβίκοι» ήταν ένα σύνηθες όνομα για εκείνους τους κομμουνιστές, οι οποίοι προσπάθησαν να ασφαλίσουν την ακεραιότητα του κράτους και (είτε συνειδητά είτε όχι) συνέχισαν την Μεγάλη Ρωσική ιστορική αποστολή της γεωπολιτικής πολιτικής. Αυτοί οι Ρώσοι εθνικομπολσεβίκοι βρίσκονταν τόσο ανάμεσα στους «λευκούς» ( Ustrialov, Smenovekhovtsy, αριστεροί Ευρασιανιστές ) , όσο και στους «κόκκινους» ( Λένιν , Στάλιν , Radek , Lezhnev κλπ ) [1]. Στην Γερμανία το ανάλογο φαινόμενο σχετιζόταν με τις ακραία αριστερές μορφές του εθνικισμού των δεκαετιών του '20 και του '30, στον οποίον συνδυάζονταν οι ιδέες του ανορθόδοξου σοσιαλισμού, η εθνική ιδέα και η θετική στάση έναντι της Σοβιετικής Ενώσεως.


Μεταξύ των Γερμανών εθνικομπολσεβίκων ο πλέον σταθερός και ριζοσπάστης ήταν ο Ernst Niekisch , μολονότι και μερικοί συντηρητικοί επαναστάτες μπορούν να αναφερθούν σε αυτό το κίνημα , όπως ο Εrnst Juenger , ο Ernst von Salamon , o August Winnig , Karl Petel , Harro Schultzen-Beysen , Hans Zehrera , οι κομμουνιστές Laufenberg και Wolfheim και ακόμη και ακραίοι αριστεροί εθνικοσοσιαλιστές , όπως ο Στράσσερ και για μία συγκεκριμένη περίοδο ο Ιωσήφ Γκαίμπελς.


Στην πραγματικότητα ο όρος «εθνικομπολσεβικισμός» είναι πολύ πιο ευρύς και βαθύς σε σύγκριση με τις ιδέες των κατηγοριοποιημένων πολιτικών τάσεων. Προκειμένου, όμως, να τον κατανοήσουμε επαρκώς, θα έπρεπε να εξετάσουμε τα πιο σφαιρικά θεωρητικά και φιλοσοφικά προβλήματα, σε σχέση με τον ορισμό της «δεξιάς» και της «αριστεράς», του «εθνικού» και του «κοιωνικού». Η λέξη εθνικομπολσεβικισμός εμπεριέχει ένα νοηματικό παράδοξο. Πώς μπορούν δύο αμοιβαίως αποκλειστικές έννοιες να συνδυάζονται σε ένα και το αυτό όνομα ;

Ανεξαρτήτως του πόσο μακριά έφθασαν οι ιστορικές αντανακλάσεις των εθνικομπολσεβίκων, οι οποίες περιοριζόταν από την περιρρέουσα σαφήνεια, η ιδέα της προσεγγίσεως του εθνικισμού από τα αριστερά και του μπολσεβικισμού από τα δεξιά είναι εκπληκτικά καρποφόρος και απρόσμενη, ανοίγοντας απολύτως νέους ορίζοντες στην κατανοήση της ιστορικής λογικής, της κοινωνικής αναπτύξεως, της πολιτικής σκέψεως.





Δεν θα έπρεπε να αρχίσουμε με την συλλογή μερικών συγκεκριμένων πολιτικών γεγονότων: ο Niekisch έγραψε αυτό, ο Ustrialov αξιολόγησε το φαινόμενο αυτό ως τέτοιο, ο Savitsky επικαλέστηκε ένα τέτοιο επιχείρημα ως κλπ, αλλά να προσπαθήσουμε να δούμε το φαινόμενο από την απροσδόκητη πλευρά του, η οποία ακριβώς το έκανε δυνατό, δηλαδή την ίδια την ύπαρξη του συνδυασμού «εθνικομπολσεβικισμός». Θα είμαστε έτοιμοι τότε όχι μόνον να περιγράψουμε το φαινόμενο αυτό, αλλά, επίσης, να το κατανοήσουμε και με την βοήθειά του πολλές άλλες όψεις της παράδοξης εποχής μας.


2. Η ανεκτίμητη συμβολή του Κάρλ Πόππερ.


Είναι δύσκολο να φανταστούμε κάτι καλύτερο για την δύσκολη αποστολή του ορισμού της ουσίας του «εθνικομπολσεβικισμού» από μία αναφορά στις κοινωνιολογικές έρευνες του Κάρλ Πόππερ και ειδικά στο θεμελιώδες έργο του «Η ανοικτή κοινωνία και οι εχθροί της».


Σε αυτό το ογκώδες έργο ο Πόππερ προτείνει ένα μάλλον πειστικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι τύποι κοινωνίας χωρίζονται πρόχειρα σε δύο κύριες κατηγορίες – την “Ανοικτή Κοινωνία” και την “Μη Ανοικτή Κοινωνία” ή “Κοινωνία των Εχθρών της Ανοικτής Κοινωνίας” .

Σύμφωνα με τον Πόππερ η “Ανοικτή Κοινωνία” βασίζεται στον κεντρικό ρόλο του ατόμου και των θεμελιωδών χαρακτηριστικών του: λογική, step-type συμπεριφορά (το να είσαι διακριτικός), απουσία σφαιρικής τελεολογίας στις πράξεις κλπ. Η έννοια της “Ανοικτής Κοινωνίας” είναι ότι απορρίπτει όλες τις μορφές του Απολύτου, οι οποίες δεν συγκρίνονται με την ατομικότητα και την φύση της. Τέτοια κοινωνία είναι “ανοικτή” μόνον ένεκα του απλού γεγονότος ότι οι ποικιλίες των συνδυασμών των ατόμων δεν έχουν κάποιο όριο ( όπως επίσης ούτε σκοπό ή νόημα ) και θεωρητικά μία τέτοια κοινωνία θα έπρεπε να αποτελεί τον στόχο της επιτεύξεως μίας ιδεατής δυναμικής ισορροπίας. Ο Πόππερ θεωρεί, επίσης, τον εαυτό του ως έναν πεπεισμένο οπαδό της “ανοικτής κοινωνίας”.





Ο δεύτερος τύπος κοινωνίας ορίζεται από τον Πόππερ ως “εχθρική στην ανοικτή κοινωνία”. Δεν την αποκαλεί “κλειστή”, προβλέποντας πιθανές απορρίψεις, αλλά χρησιμοποιεί συχνά τον όρο “ολοκληρωτικές”. Σύμφωνα με τον Πόππερ, ωστόσο, όλες οι πολιτικές, κοινωνικές και φιλοσοφικές διδασκαλίες ταξινομούνται βάσει της αποδοχής ή της απόρριψης της έννοιας της “ανοικτής κοινωνίας”.


Οι εχθροί της “ανοικτής κοινωνίας” είναι αυτοί που προβάλλουν προωθούν (διακηρύσσουν, προωθούν) ποικίλα (διαφορετικά) μοντέλα, τα οποία βασίζονται στο Απόλυτο ενάντια στο άτομο και τον κεντρικό του ρόλο. Το Απόλυτο, έστω και εάν εδραιώνεται αυθορμήτως και εθελοντικά, εισβάλλει αμέσως στην σφαίρα του ατομικού, αλλάζει απότομα την διαδικασία της εξελίξεώς του, παραβιάζει (εξαναγκάζει) την ατομιστική ακεραιότητα του ατόμου, υποτάσσοντάς την σε κάποιον εξώτερη ατομική παρόρμηση. Το ατομικό περιορίζεται αμέσως από το Απόλυτο, η κοινωνία του λαού, επομένως, χάνει την ποιότητα της «εκθέσεως (ανοικτότητας)» και την προοπτική της ελευθέρας αναπτύξεως προς όλες τις κατευθύνσεις. Το Απόλυτο υπαγορεύει τους σκοπούς και τα καθήκοντα, εγκαθιδρύει δόγματα και νόρμες, παραβιάζει (εξαναγκάζει) ένα άτομο, όπως ένας γλύπτης διαμορφώνει το υλικό του (την ύλη του).


Ο Πόππερ εκκινεί την γενεαλογία των εχθρών της «Ανοικτής Κοινωνίας» από τον Πλάτωνα, τον οποίον θεωρεί ως τον ιδρυτή της θεωρίας του ολοκληρωτισμού και ως πατέρα του «σκοταδισμού». Προχωρά στην συνέχεια στους Schlegel, Schelling, Hegel, Marx, Spengler και σε άλλους σύγχρονους διανοητές. Όλοι τους ενώνονται στην κατηγοριοποίησή του από μία ένδειξη, η οποία είναι η εισαγωγή της μεταφυσικής, της ηθικής, της κοινωνιολογίας και της οικονομίας, βασιζόμενες στην άρνηση της «Ανοικτής Κοινωνίας» και του κεντρικού ρόλου του ατόμου. Στο σημείο αυτό ο Πόππερ έχει απολύτως δίκιο.


Το πιο σημαντικό σημείο στην ανάλυση του Πόππερ είναι ότι οι διανοούμενοι και οι πολιτικοί τοποθετούνται στην κατηγορία των εχθρών της «Ανοικτής Κοινωνίας» ασχέτως σαν οι πεποιθήσεις τους είναι «αριστερές» ή «δεξιές», «αντιδραστικές» ή «προοδευτικές». Τονίζει κάποιο άλλο πιο ουσιώδες, πιο θεμελιώδες κριτήριο, ενοποιώντας σε έναν πόλο ιδέες και φιλοσοφίες, οι οποίες εκ πρώτης όψεως φαίνονται να είναι οι πλέον ετερογενείς και αντίθετες μεταξύ τους. Οι Μαρξιστές, όπως οι συντηρητικοί και οι φασίστες, ακόμη και μερικοί σοσιαλδημοκράτες μπορούν να υπολογισθούν μεταξύ των εχθρών της «Ανοικτής Κοινωνίας». Την ίδια στιγμή φιλελεύθεροι, όπως ο Βολταίρος, ή αντιδραστικοί πεσσιμιστές, όπως ο Σοπενάουερ μπορεί να βρεθούν ανάμεσα στους φίλους «Ανοικτής Κοινωνίας».


Το σχήμα του Πόππερ είναι, επομένως, ως ακολούθως: είτε «Ανοικτή Κοινωνία» είτε «εχθροί της».


Δημοσιεύτηκε τον Ιούλιο του 2008 στο ιστολόγιο "ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ".